უბრალოდ იუზრდელა

გვჭამს ეს პოლიტიკა. რიგაში უკრაინის ნაკრების ლატვიელმა მწვრთნელმა აინარს ბაგაცკისმა რაღაც იუზრდელა და მეორე დღეს ოთხმოც წელს გადაცილებულმა ნათესავმა დამირეკა, რას გვერჩიანო. მრავლობითში თქვა. ჩემი ნათესავი ქალბატონია და კალათბურთის წესებიც არ იცის, მაგრამ არ გეგონოთ, რომ ეს „რას გვერჩიან“ მარტო მას აღმოხდა. ბევრმა გაცილებით ახალგაზრდამ ბაგაცკისის უტიფრობა ისევე აღიქვა, როგორც მან. ერთმა ღირსები ვართო, მეორემ… Continue reading უბრალოდ იუზრდელა

ცხვირი ჰგავს II

თუ ნებას დამრთავთ, დღევანდელ ბლოგშიც ფეხბურთის წესებზე ვილაპარაკებ. იმ წესებზე, რომელთა შემოღებასაც გვთავაზობენ, ჩვენი საყვარელი სახეობა მოსაწყენი რომ არ გახდეს. წინაზე სუფთა დროსა და იმ პრობლემებზე ვისაუბრეთ, რომლებიც შეიძლება მისმა შემოღებამ გამოიწვიოს, ახლა კი რეფორმატორების სხვა იდეებსაც გადავხედოთ. პირველი და მე თუ მკითხავთ ყველაზე სახიფათო აუტის ფეხით ჩაწოდებაა. სუფთა დრო ფეხბურთს იერსახეს ვერ შეუცვლის, ეს… Continue reading ცხვირი ჰგავს II

ცხვირი ჰგავს? ჰგავს!

ფეხბურთის წესები შევცვალოთო. გადავხედე-გადმოვხედე და თუ სწორად მივხვდი, ფიფა ყველაზე მეტად იმან შეაწუხა დრო რომ დროზე ჩქარა მიქრის. ან პირიქით, ნელა გადის. მოკლედ, ფეხბურთელები მოედანზე 90 წუთს ატარებენ, მაგრამ გაცილებით ნაკლებს თამაშობენ. ინგლისში თურმე ითვლიან და უკმაყოფილონი არიან, რომ გასულ სეზონში თამაშის სუფთა დრომ ისტორიულ მინიმუმს მიაღწია: 55 წუთსა და 7 წამს. ეს ერთ ტაიმზე… Continue reading ცხვირი ჰგავს? ჰგავს!

ხომ ხოცავენ ქანცგაწყვეტილ ფეხბურთელებს?!

მაისის ბოლო დღე იყო ეროვნულ სტადიონს რომ ჩავუარე და მოწყენილი მოლარე დავინახე. შემეცოდა. საწყალი ალბათ მთელი დღე როგორ იტანჯება, უქმად ჯდომა რა საშინელებაა-მეთქი, გავიფიქრე. გავიდა ათი დღე და იმავე სალაროსთან ისევ ნაშუადღევს მომიხდა ჩავლა. თვალებს არ დავუჯერე: საბრალო მოლარეს მილეთის ხალხი ესეოდა. შეგრძნების მიხედვით თუ შევაფასებთ, 2022 წლის 2-12 ივნისს საქართველოში დიდი ფეხბურთი დაბრუნდა. დაბრუნდა… Continue reading ხომ ხოცავენ ქანცგაწყვეტილ ფეხბურთელებს?!

ჰოპ, მხოლოდ გადახტომის შემდეგ!

ბლოგის დაწერა იმ დროს მიწევს, როდესაც საქართველოს ნაკრებს ოთხიდან ორი თამაში აქვს ჩატარებული — მოვუგეთ გიბრალტარს (4:0) და ბულგარეთს (5:2). ანუ, ამწუთას მიჯრით ორი მატჩი კიდევ გველის. ჰოდა, ცუდ დღეში ვარ. ნაკრებმა ორი ასეთი თამაში მოიგო და მე რომ ბლოგი მანჩესტერ რომელიმეს ან გარდასულ დღეთა მოგონებას მივუძღვნა, მკითხველისთვის გაუგებარი დარჩება. არადა, შუა გზაში რაზე გინდა… Continue reading ჰოპ, მხოლოდ გადახტომის შემდეგ!

ყველამ ისწავლა თამაში

იყო დრო, როდესაც ჩრდილოეთ მაკედონია არ არსებობდა. ის სოციალისტური იუგოსლავის ნაწილი იყო და ფეხბურთში ვერ ბრწყინავდა. ბულგარეთის კლუბები მეტოქეებად არ მიგვაჩნდა, გიბრალტარს კი უბრალოდ ვერ შევხვდებოდით, რადგან მიუხედავად იმისა, რომ მსოფლიოს ერთ-ერთი უძველესი ფეხბურთის ფედერაცია ჰყავს, უეფამ წევრად მხოლოდ 2013 წელს მიიღო. ეს იმ დროს მოგახსენებთ, როდესაც ქართული ფეხბურთი საბჭოთა ფეხბურთის ნაწილი იყო და მართალია… Continue reading ყველამ ისწავლა თამაში

როცა სიგიჟე გაივლის

რა ხდება გამაგებინეთ. რამ გააგიჟა ეს ხალხი?! ხომ უნდა ჰქონდეს რაიმე ახსნა?! ყველგან, საქართველოს ჩამორჩენილი ჩემპიონატით დაწყებული, პრემიერლიგით დამთავრებული, ხალხი მოედანზე ხტება და ეშმაკმა უწყის რას სჩადის. ამტვრევს, ანგრევს, ფეხბურთელებს ხელით ეხება. ფეხბურთელებიც, სადაც ახერხებენ პასუხობენ. უმეტესობა უბრალოდ წინ და უკან დარბის, ყვირის. ყველანი შეპყრობილებს ჰგვანან. ზემოთ დასმულ კითხვაზე ორი პასუხი მომისმენია, ეზოთერული და სამედიცინო.… Continue reading როცა სიგიჟე გაივლის

პირველი თამაში

პირველი თამაში რომელსაც სტადიონზე დავესწარით… ამას მხოლოდ გულშემატკივარი თუ გაიგებს. რა არ ხდება მერე ჩვენს თავს — კარგიც და ცუდიც; ვქორწინდებით, გვიჩნდება შვილები, გვტოვებენ ახლობელი ადამიანები, იცვლება ქვეყანა, იწყება და მთავრდება ომები, მაგრამ საკმარისია დადგეს მოგონების წამი, რომ სადღაც ჩვენს შიგნით, ძალიან ღრმად, რომელიღაც ფაილში შენახული განცდა აქტიურდება და გვიპყრობს. ის კი არა, თითქოს დროსაც… Continue reading პირველი თამაში

უცნაური კაცი

უცნაური რომ დაიბადება ადამიანი. კიევის დინამო საბჭოთა კავშირის ჩემპიონი პირველად 1961 წელს გახდა. ვალერი ლობანოვსკი მაშინ 22 წლის გარემარბი იყო. მანამდე, კიეველები იმდენჯერ იყვნენ ტიტულთან ახლოს, რომ ნანატრმა გამარჯვებამ გულშემატკივარი სიხარულისგან ჭკუაზე გადაიყვანა, ლობანოვსკი კი… საბჭოეთში ასე იყო: სპორტსმენი რამეს რომ მოიგებდა, შრომით კოლექტივებს ახვედრებდნენ. ლობანოვსკი, ოლეგ ბაზილევიჩი და ვლადიმირ ლევჩენკო მშენებლობის სამინისტროს სამეცნიერო-კვლევით ინსტიტუტში… Continue reading უცნაური კაცი

ხუთი მაისი

სად ვიყავი 1981 წლის 5 მაისს? (ხშირად მესმის, 13 მაისით ნუ შეგვჭამეთო და ვიფიქრე, რაკი ბლოგის დღე უწევს, 5 მაისზე დავწერ, მეთქი). ერთი ფაქტია, ჭკუაზე არ ვიყავი, 13 მაისს ველოდებოდი. ნეტავ, კიდევ განმაცდევინოს ღმერთმა ისეთივე მოლოდინი. ნეტავ კიდევ დამაკარგვინოს ჭკუა.  წარმოიდგინეთ აბიტურიენტი სკოლას ამთავრებს, კარს გამოსაშვები გამოცდები მოსდგომია (მაშინ ატესტატის ქულას მნიშვნელობა ჰქონდა),  ინსტიტუტში აბარებს,… Continue reading ხუთი მაისი